Bok 17: Cæur de Lion

9788252185393

Det er lenge sidan sist eg las lyrikk frivillig. Det vil sei, lenge sidan eg las ei diktsamling. Eg lese gjerne eit par-tre dikt, men eg tykkjer at det å lese ei lyrikksamling eller eit langdikt er langt meir utfordrande. Caeur de Lion (ja, som i osten) er eit 92 sidar langt dikt. Det er eit kjærleiksdikt som handlar om eit brot i presens. Ein følg forvirringa, usikkerheita, skuldkjensla, innrømminga og det heile er ekte. Somme gonger litt for ekte, eg er litt allergisk mot ein for høg frekvens av «fitte», «kuk», «du kom på meg» «du slikka fitta mi og eg saug kuken din», og så vidare. Caeur de Lion har alt ein ikkje ventar av eit kjærleiksdikt. Kjærleiken er over, personen strevar  med det, ikkje minst fordi det (etter det me får vite) òg var hennar feil. Ho henvendar seg til Jake fleire gonger, men aldri for å idyllisere eller romantisere. Ho vil konfrontere, få til ein samtale. Samtalen vert aldri besvart.

Språket er enkelt, rett fram, somme gonger tenderar det mot det banale (eg gjentek: «du slikka fitta mi og eg saug kuken din»), men det er eit truverdig eg, og historia som vert fortalt er uansett ikkje høgverdig og nobel. Når ein tenkjer over det, er jo brudd i det store og det heile ofte ganske så prosaiske. Reines bryt ofte inn i teksten (Eg er så jævla lei/ av deg, men det er den verkelege / eg som snakkar og ikkje det lyriske eg. Når det gjeld/ litteraturen, haha, har eg framleis eit stykke att). Ho brukar sitt eige namn. Det er forvirrande, av og til irriterande, men eg trur denne irritasjonen er av den gode typen. Ho bryt og ut av teksten si handling, og skildrar verda utafor: møter med mammaen (aldri mamma. Alltid mammaen), ho reflekterar over kva ho gjer når ho skriv dette diktet om Jake, andre betraktningar. Det ermed andre ord  vanskeleg å skildre mellom det lyriske eget og forfattaren sjølv. Eg tykkjer sjeldan at det er interessant å dra biografi inn i lesing av litteratur, men i dette tilfellet førar denne uvissa meg inn i ei meir konsentrert lesing. Det er ei gåte, men det er ei fin gåte. Uansett kven det er, er eget truverdig. Eit ganske småleg og veldig feilbart menneske. Det er eit ærleg dikt, og kanskje litt typisk for dei uperfekte tretti-og-noko-kvinnene – noko som er både irriterande og fascinerande. I etterorded siterar Anna Kleiva Ariana Reines: «Av og til betyr det glorete og stusslege at du har eit hjarte, som er noko du må prøve å ha. No for tida er det å vere eksepsjonell for allment og tilgjengeleg til å kunne bli sett pris på: eg er interessert i folk som må finne rare og fryktelege måtar for å kunne klare å komme seg frå punkt a til punkt b.» Og dette klarar eget: ho kjem fram til punkt b, på underleg og poetisk vis:

Du gav meg Toward
a New Architecture av Le
Corbusier, The Periodic
Table av Primo
Levi (det var eg som
plukka den ut) og Belly
of an Architect på DVD. Eg
gav deg The Cow og det
gjorde meg nervøs og skamfull.
Du lånte meg Deep Time
of the Media av Siegfried
Zelinski, Studies in Iconology
av Erwin Panovsky, The Freudian
Boyd av Leo Bersani og Visions
of Excess av Georges
Bataille. Eg har berre levert attende
denne siste. Eg lånte deg
The Rings of Saturn av W.G.
Sebald, The Sluts av Dennis
Cooper og Jakob von Gunten
av Robert Walser. Eg overtalte deg
til å kjøpe Nightwood av Djuna Barnes og
Michel Houllebecqs The Elementary
Particles. Eg las «A Last World» av John
Ashbery høgt for deg. Det fekk
meg til å raudne. Hjertet mitt banka.
Du fortalde meg om ein avtale
du hadde med foreldra dine
som snart ville vere over
og innebar at du framleis kunne få dei til å betale
for bøker. Du tilbaud deg å bestille
nokre på mine vegner gjennom
dei. Takk, sa eg,
kor mange? Kanskje seks,
sa du. Vi gjorde aldri
noko med det. Det var
kleint.
Eg burde sikkert lånt deg
I love Dick av Chris Kraus. Og Martin Bubers
Tales from the Hasidim; korrespondansen
mellom Rilke, Pasternak og
Tsvetajeva. Du
kan låne desse enno
om du vil. Eg kjem til å ville ha dei
attende, alle saman, etter kvart. Vil du
ha dine bøker attende?
Du kan få dei.
Når som helst.

Som sagt, og som vist – kjærleiksbrot er ofte skuffande prosaiske. Men det som ved fyrste augekast virka som eit sjølvterapeutisk prosjekt, vert mykje meir. Ho førar eit rekneskap over bøker dei har delt saman, og i det ligg det mykje. Her kjem poesien om kjærleiken fram. Og eg likar det.

Det er utruleg fascinerande å lesa eit dikt som handlar om ei avslutta hendling (brotet) medan det skjer. Og utruleg forvirrande. Igjen, på den gode måten. Her om dagen kjøpte eg eit hefte av Judith Butler. Eg er ikkje heilt sikker på kvifor, men det må ha vore i eit anfall av midlertidig galskap. Heftet ber den saftige tittelen To Sense What Is Living in the Other: Hegel’s Early Love. Ho skriv: Love has to develop in time; it has to take on a certain shape or form that cannot be restricted to a single proposition. There has to be something like a chain of sentences, declarative and interrogative, that not only records a growing confidence and its undoing but initiates unexpected modes of arrival, all as ways of enacting those movements as part of the phenomenon itself. After all, the phenomenon of love, no matter how mute or vociferous, no matter how inward or outward, has something of its own logic– one that unfolds or develops in time, and which, as we shall see, never actually blossoms into final form, but remains defined by its indefinite openness. (…) In relation to the «now,» that most immediate movement, it turned out that the «now» was always past by the time we referred to it. We lost the «now» – or saw it vanish– at the moment of pointing to it, which means that acts of reference do not precisely capture their referent. Indeed, the temporal problem that emerges when anyone tries to point to the «now» establishes a belatedness that affects all referentiality. Og med det oppsummerte ho mine refleksjonar på langt meir elegant vis enn det eg sjølv er i stand til å formulere. Denne motsetnaden mellom no og plassert i eit presens gir diktet ein spenning som gjer at det sannsynlegvis blir verande i tankane mine ei stund til.

Caeur de Lion. Ariana Reinse. Gjendikta av Anna Kleiva. 2015. Samlaget. 107 s. Leseeksemplar (på eigen førespurnad). 

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s