Bok 41: Christmas as Rosie Hopkins» Sweet Shop

18172194Eg starta ein personleg årskavalkade er eg pløyde meg gjennom nokre lettvinte høgdepunkt frå 2015 (The Life List, They All Fall Down), og fann ut (eller fekk stadfesta) at bøker og mat kan samanliknast på fleire vis: begge hevar livskvaliteta, eg brukar uforhaldsmessig mykje tid på å tenke på kva eg vil ete og kva eg vil lesa, og ikkje minst: ein god diett har rom for tomme kaloriar. Desse bøkene var lette, men intelligente og spanande på kvar sitt vis. Forutsigbare? Sjølvsagt. Bryr eg meg? Nei.

Eg kickstarta så juleferien med hekseskudd, og brukte mykje tid på å a) gruble over eige kroppsleg forfall, og b) leite etter høveleg litteratur til når ein er litt gretten og tykkjer litt vel synd på seg sjølv. Men heldigvis – det var jul. Og eg, eg er glad i jula. Då er det lov med glitter, glam og sentimentalitet. Perfekt. Så då eg kom over ein sentimental chick lit-roman som ikkje berre handla om ei godterisjappe på den engelske landsbygda, men i tillegg hadde ordet «jul» i tittelen, då var vegen til «buy now»-knappen på Kindlen farleg kort.

Turkish delight has had a bad reputation since that man C.S.Lewis – a positive genius in other ways – linked it for ever with one of the most terrifying creations in literature, the White Witch of Narnia, and that naughty, sticky, traitorous Edmund. But with the sensuous pleasure imbued in its melting, gelatinous texture, and, when made in the proper way, delicately perfumed with rose petals, flavoured with oils and dusted with sugar, it reclaims its power as a sweet as seductive as Arabian nights. The fact that it now carries with it a whiff of danger merely adds to its pleasure. It is not, truly, a sweet for children. They simply complain, and get the almonds stuck up their noses.

Dette er absolutt ein tom kalori.Det er eigentleg ei bok i ein serie, men det er ikkje naudsynt å ha lese den førre boka (det har heller ikkje eg gjort). Rosie Hopkins er ei dame som freistar å få den vesle snopebutikken sin til å gå rundt, samstundes som ho skal sjarmera både landsbyen og den noko distanserte kjærasten sin. Ho lev eit heilt vanleg liv, prega av angst og medynk frå både seg sjølv og andre. Ho har tydelegvis passert sin beste alder, og eg var over halvvegs uti boka då eg fann ut at Rosie berre er tre år eldre enn meg sjølv. Men kvardagsstrevet til bygda vert til kaos når ein trailer køyrer inn i skulen. Eit barn hamnar i koma, skulen vert totalskadd, og om skulen vert lagt ned tyder det at landsbyen rett og slett kjem til å forsvinne. For Steven, kjærasten, hentar hendinga fram tidlegare traumer, og Rosie ser han forsvinne:

But fixing someone wasn’t a relationship. Fixing someone was what nurses did. And once you’d fixed people, then off they went again.

Måten plottet løysast på er ikkje direkte sjokkerande, men overraskande. Det heile fell på plass på ein tilfredsstillande måte, men det er ikkje eit måltid ein kjem til å leve lenge på.

Jenny Colgan (2013). Christmas at Rosie Hopkins» Sweet Shop. 389 s.

 

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s