Bok 1: Get Even (Don’t Get Mad)

20483075DGM (Don’t Get Mad) er ei gruppe tenåringsvigilantar som tilsynelatande berre har to ting til felles: manglande tillit til kvarandre, og eit overdimensjonert hevnmotiv. DGM vart forma for eit år sidan, som ein reaksjon mot mobbing på den katolske privatskulen. Mobbarane vert hengt ut på ein måte som svarar til handlingane. Nærare bestemt: videoar av audmjukande hendingar, avsløringar av juks, kort sagt: DGM publiserer ting som øydelegg sosial status, utan omsyn til kva det inneberer for personen som vert hengt ut. Dette er sjølvsagt tilfredsstillande for ein sjølvrettferdig lesar (hei), men etter kvart får ein ei kjensle av at dei får meir enn fortent.

Margot (nerd, fengsla av eit strengt studieregime for foreldre som ikkje vil meir for dotter si enn eit saftig Ivy League-stipend), Kitty (driftig volleyballkaptein), Olivia (med ein god fot innafor den populære krinsen, og ein ustabil heimesituasjon på kjøpet) og Bree (opprøraren i den prestisjefylte familien, med ei trong til maktdemonstrasjonar som vil vekke faren si merksemd – og kanskje kjærleik) dannar eit «motley crew».

Når boka byrjer har dei allereie forma hemnaksjonsgruppa – hemmelege teikn og løfte(I *sett in namn* do solemnly swear that no secrets shall leave this square) inkludert. Det vert vist til tidlegare, tydingsfulle hemnaksjonar. Alle veit kva DGM er, men ingen veit kven dei er. Rektoren og gymlæraren dreg i gang ei heksejakt (i staden for å la politiet arbeide i fred, men i all rettferd: ei serie av tenåringsdrap vert undersøkt av ein person, ein person åleine, og han er djupt uinteressert):

“One year of free tuition,” Coach Creed said. “To whoever can force our suspect to confess to his involvement with DGM.”

Innsatsen vert brått høgare og farlegare: Tidlegare (og noverande) ofre byrjar å døy. Felles for dei alle er at det vert lagt att eit visittkort. Det einaste teiknet på korta er gruppa sine initial.

Det mest slåande med denne boka er forhistorien. Forfattaren har allereie  lagt mange viktige og retningsgivande handlingar bak seg – utan at lesaren får meir informasjon om desse enn at dei har hendt. Det vert litt vel praktisk for forfattaren, og litt vel forvirrande for lesaren – gjennom heile serien gjekk eg rundt og trudde at eg hadde gått glipp av ei fyrste bok. Det er heller absolutt ingen grunn til at serien skal vera ein serie. Den fyrste boka stoggar midt i handlinga, men ikkje naudsynt i eit crescendo. Det ser ut til at forlaget har opna det originale manuskriptet på midten og funne ut at det var ein fin plass å dele for å få to publikasjonar i staden for ein. Cash is king.

Når det er sagt: boka er veldig spanande. Sjølv om det er mykje det er vanskeleg å svelje, og ikkje minst mange val det er vanskeleg å få nokon sympati for, er det vanskeleg å ikkje bli engasjert av dei små spora. Men heilt seriøst: om forlaget såg det verdt å dele boka i to, kunne dei like greitt fått forfattaren til å skrive ei fyrste bok. Forteljaren har for mykje informasjon som lesaren ikkje har, og ein sitt heile tida med ei kjensle av å bli ekskludert.

Gretchen McNeil (2014). Get Even (Don’t Get Mad 1). 320 s.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s