Harry Potter and the Cursed Child

Harry_Potter_and_the_Cursed_Child_Special_Rehearsal_Edition_Book_CoverEg har på ingen måte tenkt å gjera dette til ei fan-side for Harry Potter, men heilt utan at det var meininga klaffa den 32235252. lesinga av serien perfekt med Harry Potter and the Cursed Child, manuset til eit nytt stykke basert på den kjende verda. Manuset er godkjend av J.K. Rowling, men skrive av Jack Thorn. Den som er ute etter ei 8. Harry Potter-bok kjem til å bli skuffa. Det er meir eller mindre fan fiction, ein spin-off skriven av andre, og manusforma gjer at mykje av den direkte tilgangen til karakterane forsvinn. I tillegg vil du få eit nytt bilete av fleire karakterar, særskilt Harry og Draco, på godt og vondt. Harry Potter har ei heilt anna rolle i dette stykket enn i bokserien, og den er ikkje alltid like sympatisk. Dette er Albus Severus Potter si bok. Viss du derimot legg frå deg desse tankane, då kan det hende at du får nokre gode timar med boka. Det gjorde eg.

… there is never a perfect answer in this messy, emotional world. Perfection is beyond the reach of humankind, beyond the reach of magic. In every shining moment of happiness is that drop of poison: the knowledge that pain will come again. Be honest to those you love, show your pain. To suffer is as human as to breathe.

Harry er vaksen no, gift med Ginny og far til to gutar. Han er sliten, og strevar med farsrolla, særskilt når det gjeld Albus Severus. Far og son skjønar ikkje kvarandre, og det er tungt for Albus å vera sonen til far sin. Han ser slett ikkje på Hogwarts som det himmelriket det var for Harry. Han er einsam, og han har berre ein ven – saman med Scorpius Malfoy prøvar dei å finna plassen sin på Hogwarts og i Slytherin. Albus slit som sagt med familiearven, medan Scorpius stadig vert konfrontert med eit rykte om at det slett ikkje er Draco som er faren, men sjølvaste Voldemort. Stikkordet i boka er altså “daddy issues”. Gutane finn ut korleis dei kan få verda på rett kjøl igjen: Dei kan redda Cedric Diggory. Dei reiser tilbake i tid, men finn ut at ringverknadane av å endra historien av og til gjer dette til det verste alternativet.

 

Manuset er av og til tungt å lesa. Eg trur dei var litt kjappe på labben med publiseringa. Eg har tru på at det kjem på plass på scenen, men no sit ikkje eg i ein sal i London, men i ein lenestol i Trondheim. Det kjem veldig tydeleg fram at det ikkje er Rowling som har skrive manuset, men nokre gonger er det akkurat som om manusforfattaren prøver å late som om det er Rowling sin stemme. Det kunne han like greitt ha latt vere med, for han skriv like godt som seg sjølv. Eg trur manuset er ganske tru til skodespelarane sine innspel, men det tyder ikkje at manuset ikkje kunne ha vore meir bearbeida, av omsyn til oss lenestolslitarar.

Det går fort, og det er vanskeleg å ikkje verta riven med av tempoet, sjølv om plot twisten presterer å vera både forutsigbar og lite truverdig til same tid. Tempoet er godt, og historia er mørk og rå. Det er vanskeleg å ikkje verta gripen av forteljinga om ein liten gut med ein distansert far , ein gut som går til ekstreme lengder for å få aksept hjå faren, og den passive faren som ikkje veit korleis han skal nå fram til sonen sin. Gjennom (dei noko kleine) replikkane får ein fram korleis me overser kvarandre, alt i beste meining.

 

Sju bøker på ein gong: Harry Potter and…

Å vera avisbod, tretten år, med hovudet fullt av Weasley-tvillingar og mystiske hendingar. Dette var etter walkmanen, før iPoden, så alle tankane og spekulasjonane var ein velkomen distraksjon etter å ha stått opp når ein eigentleg burde ha lagt seg. Eller å vera 17, sommarvikar som fabrikkmedarbeidar, totalt utilgjengeleg. Å skru av radioen kvar gong eg bytta arbeidsstasjon. Berre ein dag, altså. Normalt sett arbeidsglad og sosial, men risikovurderinga sette i gang drastiske tiltak: No spoilers, thank you. Sommaren etter: Effektiv annullering av vennskap etter MSN-melding (!!!) rett etter publiseringa av Harry Potter and the Half-Blood Prince. Rykta om eit drap hadde gått i fleire månadar, og rett etter midnatt kom meldinga om kven som hadde døydd. Å sykla rett heim frå jobb for å lesa litt til. Netter som gjekk. Harry Potter har vore uløyseleg knytt til tenåringssommaren. Eg vert aldri heilt ferdig med desse bøkene. Eg har allereie skrive eit lite innlegg om dei tre første bøkene, det finn du her. Eg er ein gjenlesar, men nokre bøker skil seg ut meir enn andre.

Dette er bøker som har vore med meg over halve livet, og som eg aldri vert heilt ferdig med. Det vert nokre gjennomlesingar i året, men no stort sett på lydbok, og stort sett i samband med eitt eller anna prosjekt. Eg er jo ein slik som har for mange hobbyar, og alltid eit eller anna prosjekt gåande. Montera genser? Harry Potter. Sy klede? Harry Potter. Det er lenge sidan eg har lese papirutgåvene, dei står utslitne i hylla. Namnet mitt i glitterpenn. Eg les bøkene usystematisk og på impuls.

Eg byrja i mars, og vart ferdig i juli. Rekkefølgja denne gongen: 4, 5, 6, 7, 2, 3, 1. Eg vil ikkje gå i same fella som min eks-MSN-venn, men dette er ikkje eit spoilerfritt innlegg.

IMG_20150813_221720

Harry Potter And the Goblet of Fire

Alle krigar har meiningslause offer. I The Goblet of Fire vert desse introduserte i Harry Potter si verd. Han vert på mystisk vis trekt ut til å representera Hogwarts i eit meisterskap mellom tre skular. Dei skal gjennom tre rundar med vanskelege og farlege oppgåver for å forsvara skulen sin si ære. Harry Potter er for ung, for uerfaren, og alle trur at han har lurt seg inn for å få søkjelyset på seg sjølv – nok ein gong. Det kan kosta han livet, og verre – det kan kosta han vennskapet med Ron Weasley. Dette er boka der ein for alvor får sjå korleis Voldemort fungerer. Det vonde infiltrerer Hogwarts, ikkje som eit minne, men som ein høgst levande fare. Heldigvis får Harry hjelp og omsorg frå uventa hald. Den nye Defense against the dark arts-læraren tek særleg omsyn til vesle Harry Potter.

Harry Potter and the Order of the Phoenix

Etter at ein gut vert drepen for å vera i vegen (“Kill the spare!”) har Harry tusen tankar. Han har fått erfara kor urettsam krigen er, og verre: Han står aleine. Styresmaktene nektar å ta inn over seg den grusomme sanninga. Voldemort er tilbake, og sterkare enn nokon gong. Ministeren er redd for kva dette vil sei, og i staden for å organisera eit motspel gjer han det han kan for å dyssa dette ned. Til og med Hogwarts, tradisjonelt ein fristad, vert sett under departementet. Professor Dolores Umbridge, som gjerne skulle ha straffa Harry for å ha utøva magi utanom skuleåret, vert sett inn som lærar og etter kvart som rektor. Undervisninga vert teoriprega og fjern, det er slutt på elevforeningar, det er slutt på å læra kva som må til for å nedkjempa dei  mørke maktene. Harry Potter og venene skapar ein motstandsorganisasjon der dei lærar kvarandre dei trolldomskunstane som må til. Harry kjempar ikkje berre mot det vonde ute, men og det vonde inne: Hogwarts er ikkje lenger fritt, og elevane vert nekta fridom og lærdom. Alle teikn på at Voldemort sitt nett stramar seg til vert fornekta. I tillegg får Harry stadig uvelkomne vitjingar i draumane sine. Han kan kjenna Voldemort sine kjensler. Heldigvis står ikkje Harry, Ron og Hermione åleine denne gongen.

Harry Potter and the Half-blood Prince

Harry Potter vert stadig sintare på verda. Til no har han møtt svik på svik, og han er desillusjonert. Det fantastiske Hogwarts, den fyrste heimen han har hatt, er ikkje lenger det same. Voldemort sin plan vert tydeleg, og det er klart at Dumbledore veit noko. Harry kan vera ei viktig brikke i denne planen. Potter er i opposisjon til det aller meste, men som eigar av ei godt brukt lærebok nyt han godt av det overraskande eliksirtalentet sitt. Hermione er skeptisk: Kan det henda at nokon (nok ein gong) prøver å manipulera Potter Dette er ikkje ein favoritt. Harry sitt indre kaos er høgst forståeleg, men frustrerande. Handlinga er kaotisk og uorganisert.

Harry Potter and the Deathly Hallows

Den sjuande og siste boka i serien visar kor god Rowling er til å knyta saman alle spor. Ting som har vorte nemnde i forbifarten vert viktige, mindre karakterar kjem tilbake, og tempoet er høgt. Det sterke vennskapet mellom Harry, Ron og Hermione vert nok ein gong sett på prøve, men denne gongen er det ikkje sikkert at dei får redda forholdet. Saman går dei i dekning og gjer det dei kan for å redda trollmannsverda frå Voldemort sitt regime. Saman må dei semjast om kva dei skal ta først: dødstalismanane eller bitane av Voldemort si sjel? Harry finn ut meir og meir om den eigentlege lagnaden sin, og sjølv om han berre er ein gut må han møta verda som ein mann.

Harry Potter and the Chamber of Secrets

Harry Potter er tolv år. Han lengtar tilbake til trollmannsskulen. Han har funne seg sjølv på Hogwarts, og funne ut at livet er langt meir enn det undertrykkjande regiment han møtar hjå tanta og onkelen sin. Likevel er det nett som om nokon ikkje vil at han skal tilbake. Han høyrer ingenting frå dei såkalla venene sine, og returen til Hogwarts vert sabotert fleire gonger. Når han først kjem dit vert skulen råka av fleire mystiske åtak. Elevar, spøkelse og kattar vert forsteina, og Harry vert fort mistenkt for å stå bak. Ryktene om eit gamalt kammer sviv rundt. Dette kammeret kan berre verta opna av Slytherin sin arving, og kven kan eigentleg sei at den mystiske Harry Potter ikkje har noko med dette å gjera? Potter kjempar mot klokka for å visa uskulda si, og for å overtyda alle om at han ikkje kan vera arvingen – og ikkje minst seg sjølv. Eg var ikkje så glad i denne boka som lita, og dette er mykje på grunn av alle tabbane Harry (og Ron) gjer i starten. Dette er svært unngåelege feil, men dei gjer dei likevel. Dobby visar seg ikkje frå si beste side her, og eg skulle helst ha spola over ein heil del scenar. I dag ser eg nok litt annleis på det. Det er noko fascinerande med korleis Harry prøvar å finna identiteten sin i trollmannsverda. I både første og andre klasse strevjar han med å sameina andre sine forventingar med korleis han ser på seg sjølv, og i år ser det meir umogleg ut enn nokon gong før.

Harry Potter and the Prisoner of Azkaban

Harry Potter har ei ukueleg tru på venskap. I denne boka vert denne sett på prøve. Han får vita meir om korleis foreldra hans døydde, og når det vert klart at dei vert sviken av bestevenen sin får han blod på tann. Samstundes er Hagrid i trøbbel, og han treng hjelp av dei tre elevane sine. Som om ikkje det var nok vert skulen beleira av demontarar. Desse vert satt inn for å beskytta elevane, men sanninga er at dei har ein forferdeleg verknad på Harry. Han må leva gjennom foreldra sin død kvar gong dementorane kjem nær. I Prisoner of Azkaban får Harry knytt fortida si til notida. Skjulte minne kjem tilbake, og trongen til å finna Sirius Black for å hemna foreldra sine er uovervinneleg.

Harry Potter and the Philosopher’s Stone

Vesle Harry Potter vert mishandla av fosterforeldra sine. Tanta og onkelen tok han inn som baby, og prøvar det dei kan for å halde han nede. Han skal ikkje høyrast, og han skal ikkje sjåast. Likevel får han stadig rare ting til å skje. Han får post. Uglepost. Etter kvart røymer heile familien vekk frå desse uglene, for dette er brev Harry verkeleg ikkje skal ha. Etter kvart vert Harry henta personleg av Rubeus Hagrid, ein svær mann med ei underleg melding: Harry Potter er ein trollmann. Foreldra var òg trollmenn, og vart drepne av den ondaste trollmannen verda har sett. Harry er difor meir berømt enn han kunne drøyme om. Harry skal ikkje bu hjå Dursleyane meir, han skal gå i lære på trollannsskulen Hogwarts. Hogwarts er den fyrste eigentlege heimen til Harry Potter, og det er magisk på fleire måtar enn den openberre. Skildringane over korleis Harry møtar magi for fyrste gong er utrulege og smittsame, men det er ikkje berre idyll. Harry Potter har levd i ei tru om at han er særs lite spesiell, og må finna ut korleis han skal vera seg sjølv i ei verd der alle veit kven han er. Samstundes visar det seg at rare ting er på ferde i dette paradiset. Dette er unekteleg den mest “barnslige” boka, og noko av grunnen til at eg ikkje har lese den like ofte som mange av dei andre. Men likevel: Harry er eit barn. Han er uskuldig og godhjarta, men ein av dei framste eigenskapane hans er integriteten. Han veit kva som er rett, og han veit kva som er gale. For fyrste gong i livet har han vener, og saman med desse prøvar han å løysa mysteriet med den forsvunne pakken.


Noko av det mest fascinerande med Potter-universet er korleis han går frå mann til barn, men med integriteten og verdiane i behald. I tillegg har ikkje aldersskilnaden mellom meg og Harry vore så stor, og eg har fått lov til å vakse opp i takt med han og venene sine. Det har vore ei fin ferd, og eg trur ikkje ho er over… Sjølv etter at eg har mista tellinga over kor mange gonger eg har lese serien. Eg trur kanskje ikkje eg har lyst til å ta over meg kor mange timar eg har brukt på dei same orda. Men det er noko unikt med å vitja denne verda gong på gong, forventninga når eg opnar boka – sjølv om eg veit nøyaktig kva som kjem. Møtene er likevel ulike frå gong til gong.

Bok 41: Christmas as Rosie Hopkins’ Sweet Shop

18172194Eg starta ein personleg årskavalkade er eg pløyde meg gjennom nokre lettvinte høgdepunkt frå 2015 (The Life List, They All Fall Down), og fann ut (eller fekk stadfesta) at bøker og mat kan samanliknast på fleire vis: begge hevar livskvaliteta, eg brukar uforhaldsmessig mykje tid på å tenke på kva eg vil ete og kva eg vil lesa, og ikkje minst: ein god diett har rom for tomme kaloriar. Desse bøkene var lette, men intelligente og spanande på kvar sitt vis. Forutsigbare? Sjølvsagt. Bryr eg meg? Nei.

Eg kickstarta så juleferien med hekseskudd, og brukte mykje tid på å a) gruble over eige kroppsleg forfall, og b) leite etter høveleg litteratur til når ein er litt gretten og tykkjer litt vel synd på seg sjølv. Men heldigvis – det var jul. Og eg, eg er glad i jula. Då er det lov med glitter, glam og sentimentalitet. Perfekt. Så då eg kom over ein sentimental chick lit-roman som ikkje berre handla om ei godterisjappe på den engelske landsbygda, men i tillegg hadde ordet “jul” i tittelen, då var vegen til “buy now”-knappen på Kindlen farleg kort.

Turkish delight has had a bad reputation since that man C.S.Lewis – a positive genius in other ways – linked it for ever with one of the most terrifying creations in literature, the White Witch of Narnia, and that naughty, sticky, traitorous Edmund. But with the sensuous pleasure imbued in its melting, gelatinous texture, and, when made in the proper way, delicately perfumed with rose petals, flavoured with oils and dusted with sugar, it reclaims its power as a sweet as seductive as Arabian nights. The fact that it now carries with it a whiff of danger merely adds to its pleasure. It is not, truly, a sweet for children. They simply complain, and get the almonds stuck up their noses.

Dette er absolutt ein tom kalori.Det er eigentleg ei bok i ein serie, men det er ikkje naudsynt å ha lese den førre boka (det har heller ikkje eg gjort). Rosie Hopkins er ei dame som freistar å få den vesle snopebutikken sin til å gå rundt, samstundes som ho skal sjarmera både landsbyen og den noko distanserte kjærasten sin. Ho lev eit heilt vanleg liv, prega av angst og medynk frå både seg sjølv og andre. Ho har tydelegvis passert sin beste alder, og eg var over halvvegs uti boka då eg fann ut at Rosie berre er tre år eldre enn meg sjølv. Men kvardagsstrevet til bygda vert til kaos når ein trailer køyrer inn i skulen. Eit barn hamnar i koma, skulen vert totalskadd, og om skulen vert lagt ned tyder det at landsbyen rett og slett kjem til å forsvinne. For Steven, kjærasten, hentar hendinga fram tidlegare traumer, og Rosie ser han forsvinne:

But fixing someone wasn’t a relationship. Fixing someone was what nurses did. And once you’d fixed people, then off they went again.

Måten plottet løysast på er ikkje direkte sjokkerande, men overraskande. Det heile fell på plass på ein tilfredsstillande måte, men det er ikkje eit måltid ein kjem til å leve lenge på.

Jenny Colgan (2013). Christmas at Rosie Hopkins’ Sweet Shop. 389 s.

 

Bok 38: Prince Caspian

71ymmgaj3YL._SL1500_Her om dagen såg eg Løven, heksa og klesskapet på fjernsyn. Lite visste eg at det var fjernsynet, som stort sett får skulda for alt av manglande produktivitet frå mi side, skulle få meg til å lesa igjen. For langt bak i hovudet ein plass låg eit minne om ei Narnia-bok som sjeldan vert lesen (trur eg). Den vert plassert litt over alt i kronologien, men i alle fall har det gått eit år sidan Pevensie-borna sist var i det magiske riket. Ei magisk kraft tek dei med seg til landet dei kjenner som Narnia.

 

 

Once there were four children whose names were Peter, Susan, Edmund and Lucy, and it has been told in another book called The Lion, the Witch and the Wardrobe how they had a remarkable adventure. They had opened the door of a magic wardrobe and found themselves in a quite different world from ours, and in that different world they had become Kings and Queens in a country called Narnia. While they were in Narnia they seemed to reign for years and years; but when they came back through the door and found themselves in England again, it all seemed to have taken no time at all. At any rate, no one noticed that they had ever been away, and they never told anyone except one very wise grown-up.

Men tida i Narnia går ikkje jamt med vår, og det er lite som er kjent:

 

“This wasn’t a garden,” said Susan presently. “It was a castle and this must have been the courtyard.” “I see what you mean,” said Peter. “Yes. That is the remains of a tower. And there is what used to be a flight of steps going up to the top of the walls. And look at those other steps – the broad, shallow ones – going up to that doorway. It must have been the door into the great hall.” “Ages ago, by the look of it,” said Edmund. “Yes, ages ago,” said Peter. “I wish we could find out who the people were that lived in this castle; and how long ago.” “It gives me a queer feeling,” said Lucy. “Does it, Lu?” said Peter, turning and looking hard at her. “Because it does the same to me. It is the queerest thing that has happened this queer day. I wonder where we are and what it all means?”

Det er nett denne kjensla som sit att frå då eg las boka som liten. Den nye verda er både kjent og framand, alt er akkurat litt feil. Det vert likevel fort klart kvifor dei har kome: Nokon har blese i hornet til Susan; det magiske hornet som skal gjera det slik at hjelp alltid vil kome. Og denne gongen er det Pevensie-borna som er hjelpa. Unge Prins Caspian (jepp, han som seinare skal styre skuta The Dawn Treader ut til det ytste hav) er på flukt frå den onde onkelen sin, og på veg til å ta kongekrona – og med det frigjere alle sanne og trufaste narnianarar.

Det er ei søt bok, og ei bok som eg både hugsar og ikkje hugsar – det var som å lese handlinga for fyrste gong, men samstundes var alt så kjent. Slik er det nokon gonger å lese gamle bøker, eller helse på gamle vener. Og det er jo slik med gamle vennskap: ein treng ikkje å halde kontakta dagleg for at banda skal vera sterke. Om det er meir enn nostalgi, det veit eg ikkje. C.S. Lewis sin romanserie er ikkje berre elska, den kristne symbolikken er svært tydeleg for dei som er allergiske mot slikt – noko eg ikkje er. Det er ei roleg, lita sak, men samstundes er bileta fargerike, karakterane (utanom hovudpersonane, men det får vera ein annan diskusjon) er varierte og interessante, og boka er jamt over godt skriven. Og det vert sannsynlegvis ikkje den siste Narnia-boka eg les i år. Ein dag skal eg lese Drømmen om Narnia, som eg hugsar svært godt. Handlinga hugsar eg berre i blaff, men dette er den einaste boka eg har lese fleire gonger der eg ikkje har turt å sjå på omslaget:

10d9d03d57f5f1a633e1859c3c67133d1689c2116b58e4479cd3bf60
Kjelde: bokelskere.no

Seriøst. Måtte lukke augo kvar gong eg skulle ta fram boka. Skumlaste omslaget ever.

Bok 2: Godnatt Mister Tom

Damene frå Boktanker og Mellom linjene har ei utfordring som dei kallar Bokhylleprosjektet 2015. Kort fortalt skal ein lese 9 gløymde bøker i bokhylla ut frå eit tema i kvar runde. Mi liste (som ikkje er komplett) kan de finne her. Utfordring nummer 1, Veke 2, går ut på å lese ei bok med grønt omslag. No var ikkje utgåva mi like grønn som eg hugsa det som, men eg tenkte med meg sjølv at gusjegrønbrun får duge. Nittitalsestetikk, går eg ut frå. Eg har lese boka før- mange nok gonger til at eg ser for meg kor ho stod i skulebiblioteket. Men det nærmar seg tjue år sidan den tid, og eg hadde lyst til å besøke denne boka igjen for å sjekke om ho var like bra som eg trudde ho var.

godnatt_141013370Godnatt Mister Tom (Michelle Magorian, 1981).

Han løftet lokket. Det var krukker med skinnende farger. – Maling? spurte han. Tom mumlet noe som skulle være ja. – Litt gamle, men de kan brukes. Kan du male? Willies ansikt forandret seg brått. Han hadde så lyst til å male. – Nei, for jeg kan ikke lese… – Bare de som kan lese og skrive får male. Er det sånn det er?

Når andre verdskrig bryt ut i England, vert Londonguten Willie Breech, i likskap med mange andre born, evakuert. Då mora var oppteken av at han skulle bli satt ut til ein gudfryktig familie, vart han satt ut til det nærmaste den vesle landsbyen klarte å oppdrive – ein gretten, gamal mann som bur gjerde-i-gjerde med kyrkjegarden. Mister Tom finn snart ut at det ikkje er ein sterk gut han har teke til seg. William er forslått, forskremt, og trur at berre døde kan sove i senger. William og Mister Tom finn kvarandre i all ulikskapen, og utviklar eit sterkt band. Dei gjer kvarandre godt. Resten av landsbyen vert og fascinert av den vesle guten, som er så mykje mindre enn han burde vere. Saman med resten av landsbyen finn Mister Tom ut at William har unike gåver. Alt til si tid, er Mister Tom sitt mantra. William veks seg sterkare, raskare, og modigare.

Ein dag kjem det eit brev frå London. Mora til Will har vorte sjuk, og treng sonen sin. Ugjenkjenneleg reisar han tilbake. Ingen høyrer frå William.

Inntrykket står ved like. Denne boka er så undervurdert. Den passar godt til eldre born og yngre ungdom (som med all anna ungdomslitteratur er dette veldig avhengig av modenskap og interesse), men og til vaksne. Forfattaren behandlar temaet barnemishandling med varsemd. Det går ikkje an å snakke om mishandling på ein lettvint måte. Det går ikkje an å gjere det triveleg og rustikt. Dei koselege og fargerike karakterane lettar tyngda i tematikken, og gjer den tålbar. Nokre av karakterane er rett og slett fortryllande (altså, du), og du vert glad i William og Tom frå side 2. Boka er berre på 296 sider, men den er varm. I likskap med Mister Tom er ho ikkje sentimental eller sippete, berre ærleg og rett fram. Boka er tru mot sitt eigentlege publikum, så reint litterært er det kanskje ikkje noko stort verk – men historien er sabla god. Er det verkeleg berre eg som hugsar denne?

Eg trur boka er utgått frå forlaget, så den er vanskeleg å få tak i på norsk. Den finst som norsk lydbok og engelsk e-bok. Du bør og rekne med eit auka Kleenex-forbruk.

(Den merksame lesar vil oppdage at innlegget vert publisert før fristen – det er fordi det ikkje er mogleg å leggje frå seg denne boka.)

Forresten – andre runde (veke 18) går ut på å lese eit skodespel frå antikken. Det er manko på slikt i bokhylla mi. Eg har store planar om å lese Illiaden, men eg trur ikkje at det kvalifiserar til denne utfordringa. Kom gjerne med tips!